De dag voor de race voelde een beetje zoals de dag voor een marathon: het ellendige stapelen van koolhydraten en wat gezonde zenuwen.
Om 5.45 uur ging de wekker op wedstrijddag, in een hotelletje in Berg en Dal. Weer een forse portie suikers wegwerken en op naar de start. Die was een dikke 2 kilometer van het hotel, en ach, als je dan toch heel wat kilometers gaat maken, kun je dat stukje ook wel joggen.
Wat bij de start opviel, was de gemoedelijke sfeer. Mensen kletsten luchtig en dronken nog een koffietje. Dat zette zich ook voort in de race. Het startschot klonk en drie lopers maakten zich los van de rest. Ik wilde rustig starten, ging niet mee en belandde in de tweede groep, eveneens drie lopers. We liepen samen door de bossen, hielpen elkaar met navigeren en kletsten zelfs wat.
Na 21 kilometer maakte Jim, de Nederlands kampioen van 2025, zich los van ons. Het groepje viel uit elkaar en ik liep alleen op plek 6. Ik was bang dat ik in het eerste deel een paar procent te hard gelopen had. De hele race heb ik niet naar mijn tempo gekeken, alles op gevoel. Heerlijk!
Een paar kilometer later liep ik op een klim terug naar de twee mannen voor me. Al snel werd duidelijk dat ik het makkelijkst bergop liep. Heeft die Mont Ventoux toch wat opgeleverd! Na een kleine 30 kilometer liep ik, zonder dat ik er erg in had, bergop weg bij mijn metgezellen. Even eerder hadden we een loper uit de eerste groep ingehaald. Er lag dus een medaille voor het oprapen.
"Heeft die Mont Ventoux toch wat opgeleverd!"
Nog een flinke solo te gaan! Maar ik zat er prima in: focus, navigeren, heerlijk. Ook de voeding was perfect. Omdat het parcours veel draaien en keren was op een relatief klein terrein, koos ik ervoor geen drinkvest te dragen. Ik liet me bevoorraden met softflasks met isotone sportdrank en gels van Born, door Cécile, mijn vader en schoonvader. Dat verliep perfect. Uiteindelijk nam ik 9 gels van 40 gram koolhydraten en circa 2 liter drinken, overwegend isotone sportdrank afgewisseld met water.
Doordat de voeding on point was, ben ik geen moment echt 'leeg gegaan'. Wel werd mijn lichaam stijver en stijver. Ik had van tevoren zo mijn twijfels bij de voorbereiding. Die was weinig gestructureerd en kon op veel vlakken beter. Maar het was wel de meer ongedwongen manier van trainen die ik al langer nastreef. Na het passeren van de marathonafstand begon het lichaam dus wat pijntjes te vertonen. Stijvere hamstrings, een wat krampende voet. Het springen over liggende boomstammen ging niet meer zo gezwind...
Ik kon blijven hardlopen. Het tempo zakte met nog 10 kilometer te gaan wel fors, maar dat kwam vooral door de pittige heuvelsectie die zich aandiende: steile beklimmingen en afdalingen. Mijn stijve lichaam verteerde de klimmen op dat moment beter dan het dalen en het vlakke terrein. Met nog enkele kilometers te gaan kwam er een trap van zo'n 100 treden... Ja, die heb ik stevig omhoog gewandeld. Hardlopen ging me daar weinig opleveren.
Met ruim 1300 hoogtemeters en het vele draaien en keren bleek het parcours toch zwaarder dan ik van tevoren had gedacht. Maar ik finishte op een relatief frisse manier. Doel gehaald, en een derde plek op het NK! Een superervaring en eigenlijk alles wat ik gehoopt had van de eerste kennismaking met een ultratrail!
Ik heb heel veel felicitaties gekregen met de bronzen medaille. Maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit in het niet valt bij een podiumplek op de marathon, waarvoor ik mezelf echt maanden uitwrong om de beste prestatie te leveren!
Op naar de volgende ultra, en die komt al snel! Later meer 😉
